Strona głównaRecenzjaTerry Pratchett: Życie z przypisami. Oficjalna biografia

Terry Pratchett: Życie z przypisami. Oficjalna biografia

To lektura w sam raz na wakacyjny czas, bo nie da się jej „łyknąć” w parę chwil. Jest gruba, wydrukowana dość drobną czcionką, więc czytania nie zabraknie. A czytać warto.

Twórca Świata Dysku dla wielu jest wzorcem z Sevres w kwestii fantasy, humoru, zgryźliwości i opisu międzyludzkich relacji w niesentymentalny, ironiczny sposób. Ja sam za to właśnie cenię książki Pratchetta. Bez wątpienia cechował go błyskotliwy umysł i nieszablonowość obserwacji świata. Z biografii dowiedziałem się, że jako dzieciak został oceniony jako nierokujący uczeń, potem naprawdę nie skończył szkoły, by zostać dziennikarzem. Konfrontacja tych faktów z jego późniejszą światową popularnością budzi śmiech, choć rodzicom Terry’ego zapewne nie było wtedy do śmiechu.

Pratchett pod koniec życia zmagał się z chorobą Alzheimera. To bolesne, że umysłowy geniusz został pokonany właśnie przez własny mózg. Kiedy poznał diagnozę, postanowił napisać swoją autobiografię. Tej książki nie udało mu się dokończyć. Rob Wilkins zrobił to za niego. Jako jego wieloletni asystent i przyjaciel był do tego najbardziej predysponowany. Do wspomnień pisarza dołożył to, co o nim pamiętali inni: rodzina, przyjaciele, wydawcy i redaktorzy. Powstał z tego opasły tom, który nie nudzi ani przez chwilę. Raz dlatego, że postać Terry’ego Pratchetta była niezwykła, a dwa: ponieważ Wilkinsowi udało się uzyskać styl pisarski, jakim sam Pratchett się posługiwał. Jeśli znają Państwo rolę przypisów w książkach z uniwersum Dysku, zrozumieją Państwo łatwo, dlaczego ta biografia ma przypisy już w tytule. Pełnią one tę samą co tam funkcję.

Książka jest pełna anegdot, które faktycznie się pisarzowi przydarzyły albo są ZDBS*.

Wydaje mi się, że w zachowaniu ciągłości stylu Pratchetta ma też swój udział także polski tłumacz Piotr Cholewa.

Wilkins rzetelnie opisuje całe życie niezwykłego człowieka z sympatią wyraźną nawet wtedy, gdy Terry miał gorszy dzień lub zbyt szczerze mówił ludziom, co myśli. To także kopalnia wiedzy o rynku prasowym, wydawniczym, filmowym, pierwszych konwentach fantasy, prawdziwych relacjach między czołowymi autorami i masie innych spraw, jak na przykład budowie pasterskiej chaty i żółwiach.

Żeby zachęcić wszystkich do sięgnięcia po tę książkę, napiszę jeszcze, że jako osoba bardzo szybko czytająca, celowo spowalniałem pędzący po linijkach wzrok, by dłużej pozostać w tym świecie.

*ZDBS – zbyt dobre, by sprawdzać.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments

Jacek Komuda: Upadek. Jak straciliśmy I Rzeczpospolitą

Zadawać pytanie, jak doszło do tego, że upadła I Rzeczpospolita, to jak wsadzić kij w gniazdo os i mocno nim potrząsnąć. Każdy z nas,...

Kara Swisher: Burn book. Technologia i ja: historia miłosna

Idąc za ciosem, po rekomendowanej już Państwu „Supremacji” Parmy Olson, rzuciłem się na „Burn Book” Kary Swisher, by pozostać blisko Doliny Krzemowej i jej...

Tosty i kawa, czyli jak odnieść sukces na booktoku

https://youtu.be/QwH3bnJQSLI?si=L3IND-IHNHWOeJP5 Czy lepiej czytać złe książki, czy nie czytać wcale? Jak recenzja jednej książki może odmienić pozycję booktokera? W rozmowie z Karoliną Barbrich – twórczynią...

Monika Raspen: Babel. Pocałunek śmierci

Kobiety w mundurze dziś to oczywistość, ale właśnie mija 100 lat, od kiedy w polskiej policji pojawiły się po raz pierwszy, by pomóc w...

Monika Raspen: Polskie policjantki kontra handlarze kobietami

https://youtu.be/i0PkydxQncI?si=TJaTt2FK6xfNt4ae

Henry Kuttner: Czytelniku, nienawidzę Cię!

To nie jest książka dla osób łatwo ulegających uzależnieniom. Odradzam im też czytanie tej recenzji. Skoro zostali Państwo ze mną, wspomnę, że autor to pisarz...

Parmy Olson: Supremacja

Książka ta nosi podtytuł „Sztuczna inteligencja, CzatGPT i wyścig, który zmieni świat” i została zwycięzcą w konkursie „Financial Times” na biznesową książkę roku. Wcale...
Migalski

Marek Migalski: Czeska lekcja

Kontrowersja to teraz modna sprawa. Bez niej trudno zostać zauważonym w świecie celebrytów i gadających głów. Marek Migalski – doktor habilitowany, politolog – też...
0
Would love your thoughts, please comment.x