Całkiem niedawno odkryłem humorystyczny talent Iwony Banach i to bardzo źle o mnie świadczy, bo to talent dużej klasy. Oceniam komedię kryminalną „Lokator do wynajęcia”. „Lokator do wynajęcia” – recenzja W tej powieści autorka zaprasza czytelników pod Zakopane, gdzie Miśka i Noldi – jej współpracownik – mają opiekować się domem mieszkającego za granicą właściciela. Ta…
To bardzo dobrze napisana książka, którą czyta się jak rasowy kryminał. Być może dlatego, że adwokaci mają ludzi od kryminału wybronić. Autor, sam będący adwokatem, wlał w tekst wiele emocji. Jak napisał, rozmawiał z blisko setką kolegów po fachu oraz terapeutami, którzy zechcieli podzielić się wiedzą o problemach, jakie mają adwokaci. Recenzuję książkę „Adwokaci. Zraniony zapał” Artura Nowaka. „Adwokaci. Zraniony zapał” – recenzja Czytałem tę…
Recenzję książki „Blisko, coraz bliżej” pani Awolusi piszę pod dyktando żony. Dlaczego? Jak twierdzi, „facet nie ma pojęcia o „tych sprawach”. Nowa powieść 36-latki to historia trzech kobiet, z których każda ma problemy ze sferą erotyki. „Blisko, coraz bliżej” – recenzja Nauczycielka biologii w szkole, Róża, ma udane życie: od szesnastu lat jest mężatką, mąż…
„Jest sprawcza, aktywna, ma swoją energię” – tak Jacek Galiński wypowiedział się o Zofii Wilkońskiej, nadzwyczajnej starszej pani, która w komediowym stylu w przedostatnim tomie cyklu weszła z przytupem na polityczne salony. W nowej książce – nie będzie to wielki spoiler, bo i okładka, i tytuł na to wskazują – Zofia umiera ciałem, ale wkracza w zaświaty….
Były prezydent USA Bill Clinton i najlepiej zarabiający amerykański pisarz założyli spółkę, której właśnie udało się stworzyć drugi bestseller. Pierwsze ich wspólne dzieło pt. „Gdzie jest prezydent” było najlepiej sprzedającą się powieścią 2018 r. Skąd wiem, że nowa powieść tego tandemu będzie bestsellerem? Bo spełnia wszelkie jego cechy. Jest znakomicie napisana, akcja toczy się wielopłaszczyznowo, ale pędzi…
W życiu nigdy nie należy mówić nigdy. Odnoszę tę banalną prawdę tak do bohaterki tej powieści, jak i do samego siebie. Nigdy w życiu nie przypuszczałem, że będę polecał komuś lekturę książki o influencerce. To słowo kojarzy mi się zawsze z influencą, czyli grypą, czymś, co można porównać do zarazy. Przepraszam za szczerość, ale uważam…
Podaję Państwu na tacy trzy tomy powieści kryminalnej w jednym rzucie, bo sam je tak przeczytałem: hurtem, z trudem odrywając się od nich dla prozy życia. Czym walczą dziś o czytelników pisarze kryminałów? Wymyślając zbrodnie, których jeszcze nie było, eskalując okrucieństwo oraz kreując detektywa z defektami natury psychicznej, o jakich jeszcze się nam nie śniło….
Te szkieły z Poznania i Szamotuł całkiem sprawnie radzą sobie z rozwiązywaniem skomplikowanych zagadek kryminalnych. Gdyby Państwo nie wiedzieli, o kim mówię, to znak, że jeszcze nie mieli Państwo w rękach kryminałów Ryszarda Ćwierleja i warto to szybko zmienić. Polecam też sięgnąć po te, które wyniosły autora na szczyty popularności i opowiadają o dochodzeniach milicji…
Lubomir Baker krótko recenzuje „Schoolmance: Ostatni absolwent” autorstwa Naomi Novik Kiedy recenzowałem pierwszy tom pt. „Scholomance. Mroczna wiedza”, napisałem tak: Wiem, że jako dziaders czytanie fantasy dla młodych powinienem sobie odpuścić i dać wypowiedzieć się innym i przypuszczam, że słowo „wow” już odeszło w niebyt jak „dalipan” i „azaliż”, ale myślę o tej książce właśnie:…
Lubomir Baker recenzuje „Wisienka na torcie” autorstwa Aurélie Valognes Stałem się nałogowym czytelnikiem powieściowych nowości tej autorki. Rekomendowałem już Państwu „Przegwizdane” o wyjątkowo upierdliwym staruszku, „Łut szczęścia” o kobiecie, która bezrefleksyjnie brnęła w głupotę za głupotą, krzywdząc własne dziecko, a teraz nomen omen „Wisienka na torcie”. Tym razem autorka opowiada o małżeństwie, które przechodzi na…
Lubomir Baker recenzuje „Nad rzekę, której nie ma. Podróż przez Amerykę Południową od Miraflores do Rio” autorstwa Grzegorza Kapli Czasami czytając horror bałem się mniej niż przy lekturze niektórych fragmentów tej podróżniczej książki. Wszystko za sprawą niezwykłej umiejętności pisania w taki sposób, że czytelnik współczuje – mam tu na myśli umiejętność współodczuwania, a nie poczucie…
Stałam spokojnie w objęciach Kyriosa, zapatrzona w urzekające gwiazdy. Może nie znałam się na astronomii, ale kawałek nieba, który pokazał mi dowódca, wyglądał zjawiskowo. Nie miałam pojęcia, jak Kyrios dostał się do Nadziei i skąd wiedział, gdzie mieszkam, jednak głęboko w sercu cieszyłam się, że przyszedł. Pomyślałam, że chyba nie jest mi tak obojętny, jak…